در حال بارگذاری

جستجو

چرخان روز جهانی زن زنان و صلح عمومی

زنان و مبارزه برای صلح – ۲

تاکید زنان بر مبارزه برای صلح در بزرگداشت روز جهانی زنان در جلسه مشترک زنان احزاب کمونیست و چپ- ۲

سخنان نماینده حزب کمونیست بنگلادش:

از جانب حزب کمونیست بنگلادش به کمیته هماهنگی احزاب کمونیست مستقر در بریتانیا درودهای انقلابی ابراز می کنم.

موضوع مورد توجه ما مسئله حیاتی زنان و صلح در جهان امروز است. شدیداً احساس می‌کنم در این دنیای پرتلاطم هیچ چیز نمی‌تواند مناسب‌تر و مرتبط‌ تراز صلح باشد.

به اطراف خود نگاه کنید، شما شاهد دامن زدن به جنگ و درگیری های مسلحانه توسط قدرت های امپریالیستی اروپایی و ایالات متحده خواهید بود. این نه تنها شامل جنگ های آشکار مانند اوکراین و فلسطین است بلکه شامل گسترش جنگ های محلی و منطقه ای در سراسر جهان هم میشود. اضافه بر این سرکوب نیروهای دموکراتیک و مترقی توسط نیروهای اقتدارگرای راست افراطی و نیروهای فاشیست به این امر اضافه شده است.

ممکن است بپرسند که چرا این اتفاق افتاده است؟ این وقایع از آسمان نیفتاده اند و حوادثی نیستند که هیچ کس نمی خواست و قابل پیش بینی نبودند.

آنها ارتباط تنگاتنگی با عملکرد نظام سرمایه داری جهانی شده دارند. نظام اقتصادی نئولیبرالی که هم در کشورهای پیشرفته سرمایه داری و هم در کشورهای پسااستعماری بین سال های 1979 تا 2006 مسلط بود، در سال 2007 سقوط کرد. نتیجه آن آشفتگی در هر دو حوزه اقتصادی و سیاسی بوده است.

طی 15 سال گذشته طبقات حاکم نتوانسته اند در مورد آنچه که برای غلبه بر بحران اقتصادی باید انجام شود به توافق برسند. این بحران سرمایه داری اکنون با بحران آب و هوا، پیامدهای کرونا و عدم قطعیت در مورد فناوری جدید و هوش مصنوعی همراه شده است.  در سرتاسر جهان طبقات حاکمی که نمی توانند به یک راه حل سیاسی برسند، از یک استراتژی دوگانه پیروی می کنند: افزایش سرکوب در داخل از طریق حمله به حقوق دموکراتیک و اقتصادی اکثریت کارگران. در خارج از کشور تلاش می کند تا جنگ شروع کنند: اوکراین، فلسطین، غرب آفریقا، خاورمیانه، آمریکای لاتین. در امور داخلی در کشور به کشور یک تغییر اساسی به راست صورت گرفته و دم فاشیسم در هوا حس می شود: ترامپ در ایالات متحده، گروه های مختلف جناح راست در حزب محافظه کار در بریتانیا، Adf در آلمان، ملونی در ایتالیا، گرت وایلدر در هلند، ماریان لوپن در فرانسه، ویکتور اوربان در مجارستان، واکس در اسپانیا. این لیست روز به روز درازتر می شود. فقط کشورهای سرمایه داری پیشرفته نیستند که چنین نوسان نگران کننده ای را دارند. همین امر در کشورهای پسا استعماری نیز صادق است، جایی که راهبردی برای شیطانی جلوه دادن بخش‌هایی از مردم و همچنین اعمال خشونت‌ علیه طبقه کارگر و فقیر وجود دارد. به نام ناسیونالیسم مذهبی، مودی در هند، برتری گرایی قومی اردوغان علیه کردها در ترکیه، حکومت به وضوح نظامی سیسی در مصر و ارتش در پاکستان، و دیکتاتوری سکولار حسینه در بنگلادش. لیست ادامه دارد. الگوی مشابهی استفاده می شود: ایجاد یک دشمن ساختگی، حمله به حقوق دموکراتیک، حمله به حقوق اقلیت های قومی، درهم شکستن هرگونه نشانه ای از مبارزه طبقاتی و در نهایت استفاده از قدرت ارتش. نخبگان شرکت های جهانی در غرب با سرمایه داران و نیروهای ضد دمکراتیک در این کشورها متحد شده اند تا گسترش امپریالیستی جنگ ها را تقویت کنند. به لیست مهمان عروسی دختر ثروتمندترین فرد هند نگاه کنید: آمبانی که هلیکوپترهایش مودی را در مراسم انتخاباتی به مقصد می رساند. لیست مهمانان آن مجلس نشان دهنده ی قدرت شبکه آنان را نشان می دهد. اجازه دهید آمار اخیر بنگلادش را به شما بدهم. این کشور به سرعت نه تنها به یک کشور  تک حزبی تبدیل شده بلکه به یک کشور تحت حکومت بک خانواده تبدیل می شود. در دو انتخابات گذشته به طور آشکار تقلب شد و انتخابات اخیر توسط همه احزاب به جز حزب حاکم تحریم شد. بیش از 75 درصد از نمایندگان مجلس صاحب کاران هستند که اکثریت آنها صاحبان صنعت پوشاک هستند. بیش از 90 درصد کارگران پوشاک زن هستند. آنها دستمزد بسیار پایینی دارند و از حقوق اولیه صنفی برخوردار نیستند. در ماه‌های آینده درگیری‌هایی رخ خواهد داد و رژیم تلاش خواهد کرد تا بی‌رحمانه آنها را سرکوب کند. برای ما مهم است که با این زنان کارگر ابراز همبستگی کنیم. ما به عنوان زن تنها با رهایی از نظم سرمایه داری جهانی و مبارزه برای حقوق دموکراتیک، اقتصادی و حقوق زنان، صلح را برای نسل های آینده به ارمغان خواهیم آورد.در نهایت مایلم به بنیانگذار اصلی روز جهانی زن، رفیق کلارا زتکین و درخواست او از زنان برای تلاش برای صلح اشاره کنم: وقتی مردان ساکت هستند، وظیفه ماست که صدای خود را به نمایندگی از آرمان های خود بلند کنیم. وقتی مردان می کشند به ما زن ها بستگی دارد که برای حفظ زندگی بجنگیم. کارگران از جنگ چیزی بدست نخواهند اورد، اما هر چیزی را که برایشان عزیز است از دست خواهند داد.» آنچه او بیش از یک قرن پیش در مورد صلح گفت، با زمان ما منطبق است و بسیار مناسب است. از این فرصت استفاده کنیم و گسترده ترین ائتلاف علیه جنگ و برای صلح در مقیاس بین المللی را سازمان دهیم.

 

سخنان نماینده تشکیلات دموکراتیک زنان ایران:

 

به بیان سازمان ملل متحد، درگیری‌های نظامی «برطرف‌نشدنی‌ترین مانع در راه ریشه‌کن کردن فقر و توسعهٔ پایدار» شده است. تا پایان سال ۲۰۱۶، جنگ و خشونت و آزار و اذیت در سراسر جهان به آوارگی و بی‌خانمانی ۶۶میلیون نفر منجر شده بود. از این عده در حدود ۲۲میلیون نفر پناهنده، ۴۰میلیون نفر آوارهٔ داخلی، و ۳میلیون نفر پناه‌جو بودند. کودکان حدود نیمی از ۱۷میلیون پناهنده تحت مسئولیت کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متحد هستند و اغلب از آنچه بیش از همه نیاز دارند، از جمله مراقبت‌های بهداشتی و درمانی و آموزش، آب سالم، و سرپناه محروم‌اند.[i]

زنان و فرزندانشان نخستین قربانیان جنگ و درگیری‌اند، در حالی که صنایع تسلیحاتی و حامیان سیاسی و رسمی‌شان در مجتمع‌های صنعتی-نظامی از این وضع سود می‌برند. آمریکا در حال حاضر حدود ۷۵۰ پایگاه نظامی در ۷۰ کشور دارد. از این میان، ۱۳ پایگاه با ۲۴هزار پرسنل در بریتانیا مستقر است. بریتانیا خودش در ۱۳ کشور پایگاه نظامی دارد.

کشورهای عضو ناتو متعهد شده‌اند که ۲درصد از تولید ناخالص داخلی‌شان را صرف هزینه‌های نظامی کنند. هزینه‌های تسلیحاتی جهان اکنون در بیشترین حد است و به ۷۵٫۲ تریلیون دلار رسیده است.[ii] در زمانی که فقر دارد زندگی مردم عادی را در سراسر جهان نابود می‌کند، صدور تسلیحات برای قدرت‌های امپریالیستی امری حیاتی بوده است. از زمان آغاز جنگ در اوکراین در ۲۲ فوریه ۲۰۲۲، شاهد افزایش نظامیگری در اروپا بوده‌ایم. گسترش قلمرو ناتو و درخواست‌های جنجال‌برانگیز برای افزایش هزینه‌های نظامی بسیاری از کشورها، از جمله بریتانیا، بخشی از همین روند بوده است.

وحشتی که رژیم آپارتاید اسرائیل از ۲۲ اکتبر ۲۰۲۳ بی‌محابا به جان جمعیت غیرنظامی غزه انداخته است مورد تأیید دولت‌های دست راستی مثل خودش بوده است. پروندهٔ شکایت آفریقای جنوبی علیه اسرائیل در دیوان بین‌المللی دادگستری راه فراری برای اسرائیل و مماشات‌کنندگان با اسرائیل- از بایدن و سوناک گرفته تا استارمر و دیگران- برای انکار نسل‌کشی دولت اشغالگر و غاصب اسرائیل باقی نگذاشته است.

حمله‌های اسرائیل به لبنان و سوریه و حمله‌های آمریکا و بریتانیا به یمن نشانه‌های نگران‌کننده‌ای از اشتیاق به گسترش جنگ برای منحرف کردن اذهان از بی‌کفایتی و بی‌مسئولیتی خودِ آنهاست.

در غزه آتش‌بس فوری باید برقرار شود. فلسطینی‌هایی که دولت اشغالگر اسرائیل گروگان گرفته است و غیرنظامیان اسرائیلی نیز که گروگان گرفته شده‌اند باید آزاد شوند.

دخالت ایران در مناقشه‌های منطقه برای منافع مردم ایران و خاورمیانه خطرناک و زیان‌بار بوده است. مردم ایران نه به جنگ نیاز دارند و نه جنگ می‌خواهند.

در جمهوری اسلامی ایران حکومت سرمایه‌داری بزرگ تجاری در پیوند تنگاتنگ با دستگاه امنیتی و نظامی کشور برقرار است. سیاست‌های نولیبرالی رژیم به ورشکستگی اقتصادی منجر شده است.

در جنبش اعتراضی اخیر با شعار «زن، زندگی، آزادی» برای تحقق برابری حقوق و پایان دادن به دیکتاتوری، زنان ایران در خط مقدم مبارزه بودند. مردم ایران می‌خواهند از یوغ اسلام سیاسی واپس‌گرا و ارتجاعی آزاد شوند. در نظرسنجی اخیر از نگرش مردم ایران، به‌روشنی دیده شد که اکثر مردم خواهان جدایی دین از حکومت‌اند.

مقاومت مدنی زنان در عرصه‌های گوناگون، به‌ویژه مقاومت قهرمانانه زندانیان سیاسی، از نمونه‌های درخشان جنبش ضدّدیکتاتوری کنونی در ایران است. زندانیان زن، به‌رغم آنکه جانشان در سیاه‌چال‌های رژیم تهدید می‌شود، با شجاعتی الهام‌بخش صدایشان را در همبستگی با اعتراض‌های مردمی بلند کرده‌ و آپارتاید جنسیتی را محکوم کرده‌اند.

چندی پیش عده‌ای از زنان در زندان اوین با صدور بیانیه‌ای در اعتراض به اعدام چهار زندانی سیاسی کُرد در زندان منفور قزلحصار خواستار پایان دادن به اعدام‌ها شدند.

تشکیلات دموکراتیک زنان ایران به یاد و خاطرهٔ مهسا امینی و همهٔ دختران و زنانی که در جنبش مردمی و ضدّدیکتاتوری کشور کشته شدند درود می‌فرستد.

ما به مبارزهٔ زندانیان سیاسی و عقیدتی، مادران دادخواه، بازنشستگان و معلمان، دانشگاهیان، پرستاران، کارگران، کارگران خانگی، دانشجویان، و دیگر قشرهای مبارز درود می‌فرستیم. به نظر ما، در مبارزهٔ مشترک و سازمان‌یافته، پیروزی از آنِ ما خواهد بود.

ما به همهٔ زنان و مردانی که در راه تحقق برابری، صلح، و سوسیالیسم در سراسر جهان در شرایطی بیش از پیش دشوار مبارزه می‌کنند درود می‌فرستیم.

 

زنده باد همبستگی بین‌المللی!

 

تشکیلات دموکراتیک زنان ایران

[i] ‏«نامهٔ مردم» شمارهٔ ۱۲۰۲، به‌نقل از مؤسسهٔ جهانی پژوهش‌های صلح در استکهلم (‏Sipri‏)‏

[ii] همان جا

 

۹ مارس  ۲۰۲۴