“تشکیلات دموکراتیک زنان ایران”: جان زندانیان ایران در معرض خطر جدی است!
زندانیان سیاسی، مدنی، و عقیدتی، این گروگانهای شجاع وآزادهٔ محبوس در زندانهای رژیم ولایی را دریابیم!
خواست آزادی زندانیان سیاسی، مدنی، عقیدتی، و مطبوعاتی و پایان دادن به حصرهای غیرقانونی، یکی از خواستهای مبرم جنبش مردمی و آزادیخواهانهٔ میهن ما است.
از انتقالِ خشونتآمیز زندانیان در زندان اوین و نگهداری آنان در وضعیتی غیرانسانی و در زیر تاق سولههاو زندانهای قرون وسطایی رژیم استبدادی جمهوری اسلامی بیش از یک هفته میگذرد. بنا به گزارشهای اولیه انتقال زندانیان سیاسی به این زندانها “بسان اسرای جنگی” با غلوزنجیر و تنش و تهدید کماندوهای مراقب مسلح رژیم ولایی همراه بوده است.
آنان، ازجمله زندانیان کهنسال و مریض، در کنار آسیبهای روحی و جسمی وارد شده به آنان ناشی از انفجار و ضربههای بمب، بدون داشتن دسترسی به دارو و وسایل بهداشتی ابتدایی و ضروری، به مکانهایا سولههایی که از حداقلهای امکان زندگی انسان بیبهرهاند، منتقل شدند (زندانیان سیاسی زن در زندان”قرچک ورامین” و زندانیان مرد در زندان فشافویه “تهران بزرگ”). این انتقال و ادامه یافتن زندانی کشیدن این زندانیان- سیاسی و غیرسیاسی– در چنین وضعیتی به نگرانی خانوادههایشان نسبت به جان عزیزان دربندشان دامن زد، نگرانیهایی عمیق که بر اضطرابهای دردناک ناشی از تهاجمهای جنایتکارانهٔ حاکمیتهای فاشیستی اسراییل و آمریکا اضافه شد.
خانوادههای زندانیان سیاسی مدتها قبل از هجوم جنایتکارانهٔ رژیم جنایتپیشهٔ اسرائیل و همپیمانانش به میهن ما و افزایش روند بحران عمومی در کشور و خطر شعلهور شدن جنگ و درگیری با هشدارهایشان به حاکمیت نسبت به جان عزیزان گرفتار در بندشان ابراز نگرانی کردند و آزادی مشروط یا مرخصی آنان را از زندان بارها در نامههای خود یا بهوسیلهٔ وکلایشان پیگیری میکردند. اما همچون همیشه، آنان با محدودیت های بیشتری مواجه شده و خواستهای بحقشان از طرف کارگزاران رژیم استبدادی ولایی شنیده نشد و مطابق معمول باز هم بدون پاسخ ماند. در حالی که حکومتها موظفند در هر اوضاعواحوالی بهمنظور محافظت از جان و مال و زندگی مردم تمهیدات لازم را پیشبینی و انجام دهند.
با شروع جنگ ۱۲ روزه و بمباران شهرها و آوارگی و تخلیه خانهها در روز دوم تیرماه ۱۴۰۴ رژیم نسلکُش اسرائیل هجومی وحشیانه و خونین به زندان اوین کرد، هجومی که نقض آشکار همهٔ موازین حقوق بشری و قوانین بینالمللی و مصداق آشکار جنایت جنگی بود. دولت دست راستی و نژاد پرست اسراییل تلاش داشت زندانیان سیاسی و فعالان مدنی و عقیدتی گرفتار در حصار رژیم جمهوری اسلامی را به نابودی بکشاند، انسانهایی آزادیخواه را که هیچگونه امکان فرار و پناه گرفتن در جایی امن را نداشتند. همان گونه که تا به امروز در سرتاسر فلسطین خونین، بیمارستانها و مدرسهها و سایر مکانهای غیرنظامی از بمبارانهای وحشیانه این دولت نژادپرست در امان نماندهاند.
بنا به گزارش سخنگوی قوه قضائیهٔ جمهوری اسلامی ، ۷۹ نفر در این هجوم رژیم صهیونیستی به زندان اوین جانشان را از دست دادند. از جملهٔ آنان اعضای خانوادههای زندانیانی بودند که برای ملاقات عزیزانشان یا پیگیری پروندهٔ آنان به زندان مراجعه کرده بودند (مانند لیلا جعفرزاده، مادر جوانی که برای پیگیری امور اداری همسر گرفتار در بندش به زندان آمده بود) یا حتا رهگذران و کسانی که در همسایگی زندان سکونت داشتند (مانند خانم مهرانگیز ایمنپور، هنرمند نقاش و مدرس نقاشی). در برخی از گزارش های زندانیان سیاسی(ابوالفضل قدیانی و مهدی محمودیان) از «کشته و زخمی شدن تعدادی از زندانیان و خانواده هایشان » نیز خبررسانی شده است.
در روزهای اول پس از این تهاجم ددمنشانه به زندان اوین برای خانوادههای زندانیان بیخبر ماندن از سرنوشت عزیزان گرفتار در بندشان به کابوسی عظیم تبدیل شد و علاوه بر اخبار جنگ، آنان متحمل رنج مضاعف دیگری شدند. همان بیخبر ماندن مردم که شیوهٔ مرسوم رژیم بهمنظور تدارک سناریوها و توجیهات در فجایع و حوادثی بودهاند که به مردم و مبارزانشان مربوط میشود. در اثر اطلاعرسانی نکردن از سوی منابع حکومتی (که یکی از ابعاد ذهنیت و عمل آنان بیاهمیت جلوه دادن زندگی و مرگ زندانیان است) از سوی زندانیان شجاع و آزاده ایران اخباری از زندانهای مخوف رژیم ولایی که وضعیتی خلاف تمام موازین حقوقی و استانداردهای جهانی بر آنها حاکم است درز کرد وبه گوش خانوادهها و افکارعمومی ایران و جهان رسید.
سه نفر از زنان مبارز زندانی آزاده در اوین در اولین پیامشان ضمن تأکید بر همبستگیشان و ادامه دادن به راه مبارزه پیگیرشان نوشتند: “ما زنان اوین صبح سهشنبه با اِعمال محدودیتهای شدید امنیتی به زندان قرچک ورامین منتقل و حدود سه هزار نفر مردان اوین نیز به زندان تهران بزرگ منتقل شدند. اگرچه نسبت به پیش از انتقال در شرایط نامساعدتری قرار گرفتهایم، اما همسو با رفقا و برادرانمان در زندان تهران بزرگ که همزمان با ما مورد حمله و اِعمال فشار قرار گرفتهاند، اعلام میکنیم شرایط فعلی خللی در مبارزاتمان ایجاد نخواهد کرد. چرا که میدانیم این مسیری نیست که در آن بی مکافات به مقصد رسید”(بهنقل از: نامهٔ گلرخ ایرایی، ریحانه انصاری، و وریشه مردادی از زندان قرچک ورامین).
و مردان آزادهٔ زندانی در اوین نیز حهت روشنگری افکار عمومی ایران و جهان ضمن افشاگری دربارهٔ وضعیت زندان “تهران بزرگ” نوشتهاند: “هفت روز پیش از حملهٔ اسرائیل به زندان اوین، شماری از زندانیان سیاسی در دیدار با رئیس، دادیار زندان و مسئول حفاظت اطلاعات زندان اوین دربارهٔ خطر جانی و پیامدهای ناشی از حمله احتمالی برای زندانیان و حتی کارکنان زندان، هشدار لازم را دادند و خواستار اجرای مصوبهٔ قوه قضائیه برای آزادی موقت زندانیان در شرایط جنگی شدند. که بر اجرای مصوبه شماره ۱۲۱ شورای عالی قضائی مورخ ۱۲ دی ۱۳۶۵ تأکید و اِعمال ملاحظات قانونی تدابیر و اقدامات قابل اِعمال در مورد زندانیان جرایم مختلف در شرایط جنگی تأکید میکرد.” و در پایان نامه هشدار داده اند: “این وضعیت نابهنجار و غیرانسانی برای زندانیان سیاسی قابل تحمل نیست و باید بهسرعت تغییر کند. در سطح جامعه نیز [حکومت] باید به سیاست ارعاب، سرکوب وحشیانه، ایجاد محدودیت و بگیروببندهای فلهای پایان دهد” ( برگرفته از: بیانیهٔ جمعی از زندانیان سیاسی دربارهٔ حملهٔ هوایی اسراییل به زندان اوین).
طبق اطلاعرسانی خانوادههای زندانیان، همچنان تا به امروز (۱۱ تیر ۱۴۰۴) هیچ تغییری در وضعیت زندانیان داده نشده است و نیز از وضع بسیاری از زندانیان بهویژه زندانیان بندهای امنیتی و یا محکومان به اعدام هیچگونه اطلاعی در دست نیست.
همزمان، فضای سرکوب و دستگیریها و موج اعدامها بهبهانهٔ “شکار جاسوسان” و اقدام به اعدامهای بی رویه، شدتی افزونتر یافته است، زیرا رژیم استبدادی جمهوری اسلامی مثل همیشه بقای خود را در تشدید اختناق و سرکوبگری جستجو میکند. بهباور بسیاری و بنا به تجربههای گذشته، در شرایط فعلی رژیم ولایی تلاش میکند یک بار دیگر انتقام شکستهای مفتضحانهاش را از نیروهای مترقی جنبش مردمی بگیرد. بر این اساس، خانوادهها بهشدت نسبت به وضعیت و سلامتی عزیزانشان در زندانهای سراسر ایران نگراناند .
زندانیان شجاع سیاسی محبوس در زندان “تهران بزرگ” اخیراً هشدار دادهاند درصورت ادامهٔ وضع غیرانسانی فعلی به تحصن و اعتصاب غذا اقدام خواهند کرد.
“تشکیلات دموکراتیک زنان ایران” ضمن همدردی و تسلیت به خانوادههای داغدیده در پی فاجعهٔ بمباران جنایتکارانهٔ زندان اوین، تشدید فضای سرکوب و اختناق بهبهانههای گوناگون را قاطعانه محکوم میکند و همراه و همصدا با خانوادههای زندانیان سیاسی، مدنی، و عقیدتی و همه مردم آزادیخواه و صلحدوست ایران، آزادی بیقیدوشرط این فرزندان رشید و آزاده میهنمان را خواهان است.
خواست آزادی زندانیان سیاسی، مدنی، عقیدتی، و مطبوعاتی و پایان دادن به حصرهای غیرقانونی، یکی از خواستهای مبرم جنبش مردمی و آزادیخواهانهٔ میهن ما است.
صدای رسای زندانیان سیاسی باشیم!
“تشکیلات دموکراتیک زنان ایران”
۱۲ تیرماه ۱۴۰۴
